Sjamanisme, Ceremonies, PSP, boeken e.d
Voorbereiding
 
Trommels en ratels kunnen hier uitstekende diensten bewijzen, maar je hoeft ze niet per se te gebruiken. Doe je het wel, houd dan een langzaam en regelmatig ritme aan. Laat het tromgeroffel jou leiden. Het beste kun je nog even wachten voordat je aan je fantasiereis begint. Ga eerst rustig zitten en laat het tromgeroffel minstens vijf minuten op je inwerken. Daardoor ontspan je je en komen je lichaamsritmen in de maat met je trommelen. Werk je niet met een trommel of ratel, dan kun je zachte achtergrondmuziek met een herhalend karakter opzetten.
 
Zorg ervoor dat je niet gestoord kunt worden. Leg de telefoon ernaast, doe de deur op slot en doe wat je verder nodig acht. Maak het jezelf gemakkelijk. Ga zitten of liggen, wat je het prettigst vindt. Let er wet op dat je rug recht blijft, zodat het bloed onbelemmerd langs je ruggengraat kan stromen. Sluit je ogen en haal diep adem. Begin nu aan een progressieve-relaxatie-oefening. Concentreer je beurtelings op elk deel van je lichaam en laat er warme, kalmerende sensaties doorheen gaan. Begin bij je voeten en werk langzaam bovenwaarts naar je hoofd toe. Neem er de tijd voor. Hoe meer ontspannen je bent, hoe effectiever de oefening zal zijn. Maak je niet druk als je gedachten afdwalen. Leid ze zachtjes terug naar waar je gebleven was en ga verder. Voel je je er klaar voor, dan begin je met de eigenlijke oefening.
 
Oefening
 
je voelt je volkomen ontspannen en almaar lichter worden. je omgeving lijkt te vervagen en je eigen energieën en gedachten omhullen je als een warme mantel. je voelt je veilig, warm en prettig.
 
Voor je geestesoog zie je een zachte lichtgloed verschijnen. Langzaamaan ontwaar je meer. je bevindt je aan de rand van een kristalheldere waterplas. De lucht boven je is blauw en over de horizon in de verte hangt een zacht waas. Boven je zie je de zon en de maan gezamenlijk aan de hemel. Je kunt niet precies uitmaken of het dageraad of zonsondergang is, maar dat is ook niet belangrijk. Het enige wat je weet is dat dit zo'n machtig 'schemermoment' is, een moment van de dag waarop de sluiers tussen het stoffelijke en geestelijke verijlen.
 
Rechts van je, aan het einde van de plas, zie je een waterval. Er komt een koele, wazige nevel vanaf en waar het water zich in de plas stort vormen zich kringen, die alle weerspiegelingen vertekenen. De omgeving krijgt er iets surrealistisch door.
 
je kijkt om je heen naar het groene gras en de bomen in de verte. Het is volkomen stil. Het is alsof de natuur in een staat van rustige afwachting verkeert. je kijkt nog eens naar de waterval en merkt opeens op dat er zich een donkere plek achter bevindt. je loopt erheen. Vlak bij de waterval gekomen zie je dat er een grot achter verborgen gaat. Je loopt voorzichtig achter de waterval langs en betreedt de schemerige grot.
 
Tot je verrassing wordt de grot verlicht door zachte kaarsen. Ze hullen het hol in een warme gloed. Op de een of andere manier komt het je vertrouwd voor. Je hebt het gevoel alsof je verwacht wordt.
 
Aan de andere kant van de ruimte zie je een tunnel, die ook al door kaarsen wordt verlicht. Je werpt nog een laatste blik over je schouder naar buiten en dan loop je verder de grot in. Het is er warm en aangenaam en terwijl je naar de tunnel aan de overkant toe loopt, voel je het licht duizelen. je moet lachen. Voor het eerst in lange tijd voel je je weer kind. Een kind dat op het punt staat in de wonderbaarlijke schatkamers van de wereld door te dringen.
 
Je loopt de tunnel in en begint deze langzaam te volgen. Hij is goed verlicht en je voelt niet de minste angst. je strekt je armen uit en raakt met je handen de wanden aan. Tot je grote verbazing zijn ze warm. Het is als of je het levensbloed van de aarde zelf erdoorheen kunt voelen stromen.
 
Naarmate je verder in de tunnel komt, wordt hij breder en hoger. Er zijn minder kaarsen en ze staan verder van elkaar af. Toch begint het lichter te worden. Dan loop je langs een paar kaarsen die niet eens aangestoken zijn. Je stopt en raakt ze aan, alleen maar om je ervan te vergewissen dat ze niet net gedoofd zijn. Als je weer voor je kijkt, zie je wat de reden is. De tunnel is inmiddels zo breed geworden, dat de zon er wel zo'n vijftien meter naar binnen kan schijnen.
 
je ziet nu ook wat er buiten de tunnel is. In de verte stroomt een rivier en er groeit weelderig groen gras. Het zonlicht fonkelt erop als in de ochtenddauw op een zomerdag. Aan de overkant van het veld zie je een dicht, donkergroen bos. je pauzeert heel eventjes en legt dan rennend de laatste vijftien meter naar buiten af Het veld baadt in de warme zonneschijn en je geniet met volle teugen.
 
De zon schijnt warm op je gezicht en het gras onder je voeten is zacht. De geur van honing en wilde lentebloemen prikkelt je neus. De lucht boven je is heerlijk om te zien en je buigt je hoofd achterover en strekt je armen zover mogelijk uit. je begint in de rondte te draaien en te wervelen en lacht. Wat een heerlijke en lichte plaats is dit toch. Naast de rivier staat een grote, oude eik. Het gras eromheen is zo groen en weelderig als je nog nooit gezien hebt. je rent naar de eik toe en gaat eronder zitten. je rekt je uit en rolt door het zachte gras en snuift de zoete geur ervan op. Dan ga je rechtop zitten. Naast de boom zie je een rotsblok, waarin een stoel uitgehakt lijkt te zijn.
 
Je gaat op de stoel zitten. Hij lijkt haast wel op maat uitgehakt. je moet giechelen van verwondering. je haalt diep adem en terwijl je op de rotsstoel zit, neem je de omgeving op. Alles is even stil en vredig. Het kan niet anders of de wei wordt regelmatig door wilde dieren bezocht. Eventjes voel je je afgunstig op de dieren en vogels, omdat ze naar zo'n mooie plaats kunnen gaan.
 
je blijft op je stenen zetel zitten en geniet van de schoonheid van de natuur. Het is alsof je er met elke ademhaling meer deel van wordt en de natuur meer deel van jou.
 
Dan stokt je adem opeens. In je ooghoek zie je iets bewegen aan de rand van het bos. Je houdt je adem in. Misschien krijg je dan toch een wild dier te zien. En inderdaad, tussen de bomen komt iets te voorschijn.
 
Het kan over)e heen fladderen of de wei op lopen. Je verroert geen vin en kijkt alleen maar toe hoe er een dier verschijnt. Forceer niets. Laat het zich zelf aan je aandienen. Met zijn ogen neemt het je op en dan kijkt het je recht in de ogen aan.
 
Nog nooit heb je zoiets prachtigs, zoiets unieks gezien. Zulke dieren hebben je altijd zo wild geleken, zo onbereikbaar. je voelt absoluut geen angst terwijl het dichterbij komt, alleen maar verrukking en bewondering. Dit moet toch zeker een droom zijn! Dan, alsof het op )e gedachten reageert, maakt het dier een beweging, geluid, een gebaar. je laat je blik erop rusten. Op hetzelfde moment begint het je allemaal duidelijk te worden. Het dringt tot je door dat ditzelfde dier je in het verleden al vele malen geholpen heeft. Nu besef je ook waarom het je altijd al zo gefascineerd heeft. Dan begint het zich in de richting van de tunnel te begeven. Het houdt even in, draait zich om en kijkt je aan, alsof het je vertelt dat het tijd is om te vertrekken. je staat op en begint het dier te volgen. Terwijl je naar de tunnelmond toe loopt, wacht het opnieuw. Wat is het dichtbij... een paar stappen maar en je zou het kunnen aanraken...
 
Voorzichtig, heel langzaam steek je je hand uit, maar voordat je het dier kunt aanraken springt het op en begeeft zich terug naar de rand van het bos. Het houdt even stil, kijkt je nog voor een laatste maal aan en verdwijnt in het struikgewas.
 
je begrijpt het. Jullie zullen eerst een relatie moeten ontwikkelen en dat kost tijd. Jullie hebben zoveel van en over elkaar te leren. Tot dan moet je geduld oefenen. Je lacht ietwat bedroefd en volgt dan de tunnel terug naar de waterval.
 
Je loopt om de waterval heen en kijkt in de kristalheldere waterplas. Je spiegelbeeld deint op de golfjes. Maar wat is dat? Opeens zie je achter je spiegelbeeld de gedaante van je totemdier verschijnen. Eventjes ben je helemaal beduusd en dan begin je te lachen. je voelt je vervuld van grote dankbaarheid. Het dier heeft je geaccepteerd. Langzaam verdwijnt zijn beeld en je omgeving begint te vervagen. je keert terug in de warme duisternis van je eigen geest. Het beeld van je totem staat echter op je netvlies gegrift. Je haalt enkele keren diep adem en keert geleidelijk aan terug naar de werkelijkheid van je omgeving.

 

 

veer

 

 

mail

webdesign Manitutanka